Menu

Biografie

Denis Levaillant

Denis Levaillant, geboren in Parijs in 1952, begon op 6- jarige leeftijd piano te spelen onder de hoede van zijn lerares Magdeleine Mangin en studeerde daarna harmonie en contrapunt. Aan het begin van de jaren 1970 gaf hij de klassieke richting op en interesseerde hij zich meer voor dans, jazz, improvisatie en circus. Uit deze vormingsperiode ‘in vivo’ puurde hij ideeën voor zijn boek l’Improvisation musicale (1980), intussen een referentie op dit vlak. In 1973 tekende hij voor zijn eerste radiofonisch werk Circus Virus (voor het Atelier de Création de France Culture, wat meteen het begin inluidde van een creatieve samenwerking met de radio, die hem in 1988 voor Speakers de RAI-prijs van de Prix Italia toekende). Parallel hieraan behaalde hij tevens in 1974 zijn doctoraat in de filosofie. Aan het begin van de jaren 1980 was hij actief in de wereld van het spektakel: zo creëerde hij met zijn gezelschap Bleu 17 tussen 1983 en 2006 een vijftiental spektakels waarin stem, theater, magie, instrumenten, licht en geluid werden vervlochten. Een aantal hiervan kende een zekere weerklank, met name Les Passagers du delta – gecreëerd in trio met de Amerikaanse jazzmusici Barre Phillips en Barry Altshul – en zijn opera O.P.A. Mia – gecreëerd in 1990 tijdens het Festival van Avignon in een regie van André Engel en met decors van Enki Bilal. Denis Levaillant verruimde zijn expressiemogelijkheden door zijn sound (aan het INA-GRM) digitaal te bewerken en dankzij de toepassing van deze nieuwe techniek op de instrumentale schriftuur (Piano Transit, 1983; ElektroSpacePiano, 2003). Met Les Pierres noires voor gemengd koor (1984) ving een authentiek onderzoek naar harmonie en vocale polyfonie aan, een onderzoek waarin hij zich sindsdien steeds verder heeft verdiept. Tijdens deze productieve jaren knoopte hij overigens talloze samenwerkingen aan met choreografen (Dominique Bagouet, Dominique Petit, Stéphanie Aubin, Brigitte Lefèvre…) en regisseurs (Alain Françon). Sinds het begin van de jaren 1990 concentreerde hij zich vooral op de creatie van symfonische en instrumentale schriftuur. Hieruit vloeiden werken voort zoals het concerto voor piano Echo de Narcisse (1995), Le Clair, l’Obscur voor strijkkwartet(1997), het concerto voor orkest Paysages de Conte (1998) alsook Tombeau de Gesualdo, voor contratenor en twaalf gemengde stemmen (1994). In 1995 werkte hij in opdracht van het Ensemble Intercontemporain en het Musée du Louvre aan muziek voor de laatste doofstomme film van Fritz Lang, La Femme sur la lune. In 1999 schreef hij Éloge de la Radio – een nieuw spektakel van een ganse avond – gecreëerd tijdens het Festival Présences in 2000. In 2002 gaf de Opéra de Paris hem de opdracht voor het symfonisch ballet La Petite danseuse dat een groot succes kende. In 2005 componeerde hij Opéra de la lune, voor orkest en verteller, naar een sprookje van Jacques Prévert (in opdracht van de Filharmonie van Radio-France). Van het meer recente werk van Denis Levaillant vermelden we tevens de twee boeken Images-Études voor piano.

Agenda