Menu

Biografie

Karlheinz Stockhausen

De ontdekking van Arnold Schoenberg, Anton Webern, en Olivier Messiaen wiens klas hij zal vervoegen te Parijs in 1952-1953, zullen een beslissende stempel drukken op zijn gedachtengoed: de Weberiaanse principes der deductie en organische eenvormigheid worden essentieel (Klavierstücke 1-4, Kontrapunkte) en een radicaal nieuw concept van de muzikale tijd, geërfd van Messiaen duikt op in Kreuzspiel. Karlheinz Stockhausen publiceert zijn eerste grote theoretische teksten vanaf 1952, waarin hij de eis voor een rationaliteit in de schriftuur blijft onderstrepen. De ontdekking van de concrete muziek brengt hem bij het elektronische: Gesang der Jünglinge (1956) bevat reeds de essentie van zijn scheppende kracht – een globale eenheid die de heterogeniteit van het materiaal, de ontdekking van de ruimte (Gruppen pour trois orchestres, 1958 ; Kontakte, 1961) en de tijd (Hymnen, 1967) oplost.

De kracht van zijn veelzijdig werk schuilt in de melodie, die naar de achtergrond verdwijnt in de periode van het strikt navolgen van de regels van het serialisme van de jaren 50, maar die aanwezig is vanaf de eerste werken tot aan de geweldige opera Licht (1977-2002).

Het melodieuze principe weerspiegelt de relatie van Stockhausen met de wereld, die berustend klinkt in zijn laatste werken, de onafgewerkte cyclus Klang (Die 24 Stunden des Tages).

Agenda