Menu

Biografie

Philip Catherine

Sinds de jaren ’60 is Philip Catherine één van de vooraanstaande figuren van de Europese jazzscène. Zijn samenwerking met jazzgrootheden zoals Chet Baker, Tom Harrell, NHOP, Stéphane Grappelli, Larry Coryell, Dexter Gordo en Charles Mingus om er maar enkele te noemen, zijn unieke stijl en klankkleur alsook zijn ongebreidelde inzet voor de muziek, hebben een niet te miskennen invloed gehad op de ontwikkeling van de hedendaagse Europese jazz. Hij speelde in de meest presitigieuze concertzalen waaronder de Philharmonique in Berlijn, Carnegie Hall in New York, het Concertgebouw van Amsterdam, l’Olympia en de Salle Pleyel in Parijs.

Geboren in 1942 in Londen uit een Engelse moeder en een Belgische vader in een familie van muzikanten is hij net 18 jaar oud wanneer hij met het Lou Bennett trio op tournee door Europa trekt. In 1971 wordt hij door Jean-Luc Ponty gevraagd om mee te spelen in diens kwintet. Dat jaar verschijnt ook de eerste plaat onder zijn naam ‘Stream’, gevolgd door de albums “September Man” en “Guitars” in 1974-75.

Jazzliefhebbers uit de hele wereld ontdekken een nieuwe ster aan het jazzfirmament: een jonge, virtuoze gitarist die ook een begenadigd componist blijkt te zijn. Thema’s als ‘Homecomings’ en ‘Nairam’ zijn ondertussen beroemd geworden.

 

Philip Catherine heeft sindsdien meer dan 20 platen uitgebracht, sommige onder zijn naam, andere samen met artiesten van alle horizonten, van Chet Baker via Dexter Gordon tot de cultband Focus. Begin 2008 kwam zijn eerste solo-album “Guitars Two”uit op Dreyfus Jazz. De gitarist speelt naast eigen composities ook nummers van de Braziliaanse gitarist Guinga, Stéphane Grappelli en Nicolas Fiszman, op twee of soms meer gitaren, als een soort conversatie met zichzelf. . In 2010 verscheen het album ‘Live at Cap Breton’ (Dreyfus), opgenomen tijdens een magisch concert met een all-star line up: de Italiaanse pianist Enrico Pieranunzi, bassist Hein Van de Geyn en drummer Joe LaBarbera. Beide platen kregen overal ter wereld lovende pers. De CD “Philip Catherine plays Cole Porter” (mei 2011) ontving eveneens vele lovende kritieken en kreeg onder andere de CHOC van JazzMagazine.

 

In November 2012 vierde Philip Catherine zijn 70e verjaardag met een subliem concert in het Paleis voor Schone Kunsten van Brussel. Het was  een memorabele avond die culmineerde in een staande ovatie van de volle zaal.

Tegelijkertijd verscheen de CD ‘Coté Jardin(Challenge Records), opgenomen met zijn nieuwe kwartet met veelbelovende jonge muzikanten als de Italiaanse pianist Nicola Andrioli en de jonge geniale drummer Antoine Pierre. Op enkele nummers is ook zijn oude metgezel en toetsenist Philippe Decock van de partij, evanls en dat voor het eerst, zijn dochter Isabelle Catherine voor de zang.

 

In januari 2014 verschijnt “New Folks – Duo Art” bij ACT Music. Het duo  met de grote Duitse bassist Martin Wind wordt goed ontvangen door de pers. Lee Soir schrijft ‘Sublime’, JazzPodium heeft het over een droomduo. Tournees in Europa en de Verenigde Staten volgen.

 

Nog in 2014 werkte Philip Catherine aan een uitdagend project : een selectie van zijn composities in arrangement met strijkers. Gezien voor hem de swing in jazz essentieel is, werkte hij nauw samen met de verschillende arrangeurs om dit met een klassiek orkest zo goed mogelijk te vertolken. De première vond plaats in Januari 2015 in Flagey te Brussel. Samen met zijn kwintet en het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie (ORCW) onder leiding van dirigent Frank Braley (tevens erkend pianist die o.a. prijsdrager was van de Koningin Elisabethwedstrijd), bracht Philip een memorabel concert. Het concert was opgenomen door VRT-Canvas voor een TV-uitzending, maar de audio opnames bleken bij nadere beluistering zo goed dat een selectie ervan als een live-CD werd uitgebracht.

Dat album, “The String Project – live in Brussels” (ACT Music, sept 2015), werd zeer lovend onthaald. Raphael Garzinsky schreef in ‘JazzPress’ : “This is one of the best jazz recordings with strings of all time. In 20 years the album will become the Canon of Jazz”. Voor dit album ontving Philip Catherine in Hamburg de prestigieuze ECHO JAZZ AWARD 2016 in de categorie ‘Best International Guitarist’.

 

In de herfst 2017 vierde Philip Catherine zijn 75e verjaardag met een memorabel concert voor een uitverkochte zaal in Flagey/Brussel, dat eveneens in live streaming werd uitgezonden. De bijzondere line-up met onder meer twee pianisten en twee drummers (waarvan drummer Gerry Brown, na 37 weer present) bracht een zeer gevarieerd repertoire, soms lyrisch, soms meeslepende jazz-rock. Hij bracht dit repertoire onder andere opnieuw in 2018 op het North Sea Jazz festival, en zal het in Mei 2019 op het festival Jazz Sous les Pommiers in Coutances uitvoeren.

 

WARNER Music bracht in November 2017 een speciale 5-CD Box uit : Philip Catherine – Selected Works 1974-1982met de langverwachte heruitgave van zijn vinyl platen ‘September Man’ en ‘Guitars‘ en van de albums ‘Babel’ en ‘End of August’, plus onuitgebrachte solo opnames uit 1979 & 1982 door Radio Bremen.

Ook zijn allereerste album “Stream” werd heruitgebracht op het Japanse label Disk Union.

 

Tijdens 2018 was Philip Catherine te gast op een aantal belangrijke zomerfestivals, onder meer op het North Sea Jazz in sextet met 2 piano’s en op Middelheim Jazz met een ‘Reunion Band’ rond het repertoire van ‘September Man‘ en op Dinant Jazz voor een grandioos concert met zijn Quartet en Joshua Redman.

Tevens gaf hij concerten in Argentinië (met Dino Saluzzi), Duitsland, Frankrijk, Nederland, Oostenrijk, Portugal, Senegal, Spanje, Zwitserland.

 

In 2019 verschijnt een nieuw album “La Belle Vie” met het legendarische trio Bex-Catherine-Romano (Sunset Records) in Februari en release concert in de New Morning/Parijs op 23 Maart. Tevens heeft Philip Catherine onlangs opnames gemaakt met Paulo Morello & Sven Faller voor een nieuw album “Manoir de mes Rêves” rond de muziek van Django Reinhardt dat in de loop van 2019 bij Enja wordt uitgebracht.

 

Philip Catherine’s soepel swingend gitaarspel en lyrische composities zijn uit duizenden herkenbaar. En ook al is Catherine een vingervlugge snarenvirtuoos, toch pakt hij nooit uit met gratuite technische demonstraties. Liever concentreert hij zich op de puurheid van de klank, intensiteit van improvisaties en uiterst hecht samenspel met zijn muzikanten.

 

In zijn carrière werd Philip Catherine gelauwerd met talrijke prijzen. Zo kreeg hij in 1990, samen met Stan Getz, de “Bird Prize” tijdens het Northsea Jazz Festival, en in 1998 mocht hij in Parijs een Django D’Or in ontvangst nemen voor “Beste Europese Jazzmuzikant”. In 2001 werd hem de ZAMU ‘Lifetime Achievement Award’ uitgereikt. In November 2002 ontving hij de eretitel “Maestro Honoris Causa” van de Stichting Antwerps Conservatorium (vorige jaren toegewezen aan Jos van Immerseel, Sigiswald Kuijken, Toots Thielemans).

In November 2011 werd hij bekroond met de Klara prijs voor zijn carrière. In Mei 2016 ontving hij de “Echo Jazz Award” als ‘Best International Guitarist’ met het album “The String Project”.

 

Om het met de woorden van Francis Marmande uit ‘Le Monde’ te zeggen:

Le Monde :, Philip Catherine speelt geen muziek, hij IS muziek ! Perfect repertorium. Een onweerstaanbare opbouw van krachten in de loop van de avond. Lyrisch om het onbewuste te splijten. Muziek, muziek, gebracht met een eenvoud die je doet geloven dat niets makkelijker is dan een foton in zijn baan te volgen. Grote kunst !”

 

 

Update Covid-19

Ars Musica stelt u dit jaar een twintigtal online concerten voor, gratis te streamen via onze social media en op YouTube. Blijf ons volgen!