Menu

Kalender

Sluiten

June

2017

LUN
MAR
MER
JEU
VEN
SAM
DIM
1Thu
2Fri
3Sat
4Sun
5Mon
6Tue
7Wed
8Thu
9Fri
10Sat
11Sun
12Mon
13Tue
14Wed
15Thu
16Fri
17Sat
18Sun
19Mon
20Tue
21Wed
22Thu
23Fri
24Sat
25Sun
26Mon
27Tue
28Wed
29Thu
30Fri
Kalender

Binnenkort

Dagen
:
Uur
:
Minuten

23 november 2020 om 20:00

 voorstellingen

Zie rooster

Tribute to Luc Ferrari

Locatie : Théâtre des Martyrs, Brussel

Jean-Philippe Collard-Neven © Jonathan Gardier

Luc Ferrari © Laszlo Ruszka 1965 / Ina

Tribute to Luc Ferrari

– Als je Luc Ferrari, een van de grootste figuren van de concrete en elektro-akoestische muziek, had gevraagd wat zijn favoriete muziek was, zou hij je wellicht geantwoord hebben: Beethovens Opus 106, Bachs Wohltemperierte Klavier, Debussy’s Preludes, Terry Riley’s In C, een John Cage uit de late periode, Monteverdi’s madrigalen, een Vivaldi, een Cecil Taylor uit de jaren zestig. Maar Boulez zou hij zeker niet vermeld hebben…

“Boulez leek me een man die wetten maakte. Als een jurist. Ik vond dat niet zo leuk, want ik voelde me beter bij vrijheid en het werken op een intuïtieve manier. Wat wilde ik, waar verlangde ik heel erg naar? Zien of iets overeenkwam met de norm of niet leek me geen interessant probleem. Daar ben ik dus snel van afgeweken, en aangezien ik meer aan de kant van Schaeffer stond dan aan de kant van de elektrotechnische muziek, was ik geen geschikte kerel!”.

We kunnen dan ook de humor smaken in het Ferrari-stuk Tautologos III (dat Jean-Philippe Collard-Neven samen met Vincent Royer heeft uitgevoerd), waarvoor de componist de volgende aanwijzingen heeft gegeven:

“De eerste wet is eenvoudig: elke muzikant kiest een cyclus die bestaat uit een sonoor object, een duur en een daaropvolgende stilte. En die cyclus herhaalt hij. De tweede wet: in de rangschikking van de cycli, die door opeenvolgende opnames plaats grijpt, kunnen de onderlinge confrontaties de muzikanten ertoe aanzetten hun oorspronkelijke motief te veranderen. De derde wet … er is er geen.

– Als je Luc Ferrari zou vragen om zijn visie op de concrete muziek samen te vatten, zou hij gezegd hebben:

“Eerst nemen we golfplaten op, pianospel en springveren; vervolgens bevinden we ons, vanaf het moment dat we onze visie verlaten, in een omgeving waar we naar tapes luisteren en naar wat ze zeggen. We luisteren niet meer naar beelden, we luisteren niet meer naar causaliteit. De ideologie was niet om klanken als instrument te gebruiken, maar als klanken op de magneetband, zonder oorzakelijk verband: het was geen klarinet meer, het was geen springveer meer, het was geen piano meer. Het was een geluid dat een vorm had, een ontwikkeling, een manier van leven”.

– Maar deze compositorische praktijk weerhield de elektroakoestische musicus er geenszins van pianostukken te bedenken om er al experimenterend de complexiteit van in te schatten.

En dus als je Luc Ferrari zou vragen of hij veel met dit instrument heeft geoefend, zou hij hebben geantwoord:

“Ja, veel. Het is belangrijk om het gebaar te beheersen. Met de piano ben ik in staat om de gebaar-situatie volledig te domineren… Niet om zelf te spelen, maar om te begrijpen wat moeilijk is, zelfs onmogelijk. Je kunt ook onmogelijke dingen schrijven die later mogelijk worden”.

(naar een interview met Dan Warburton voor ParisTransatlantic.com)

Je kunt onmogelijke dingen schrijven die later mogelijk worden.

Programma

Collection de petites pièces, ou 36 enfilades pour Piano et Magnétophone - Luc Ferrari (1929)

Prijs

12 / 15 EUR

coproductie

Théâtre des Martyrs

About Ars Musica

Meer info

Ontdek
HET PROGRAMMA

Meer info